Bitcoins zijn gewoon gebakken lucht

27 oktober 2017, door Raymond ter Horst

Bitcoins zijn gewoon gebakken lucht, het is een groot piramidespel en geld voor criminelen. Je bent knettergek als je je zuur verdiende centjes omruilt in een vaag muntje dat niet gedekt wordt door een overheid of centrale bank. Regelmatig hoor ik deze goedbedoelde adviezen om me heen. Eerlijk gezegd vraag ik me ook weleens af wat me zo aantrok aan het muntje waar ik enkele jaren geleden mee in aanraking kwam.

Was het het rebelse karakter, het spannende van het ongrijpbare? Of juist de teleurstelling in het huidige
monetaire systeem? Even ga ik terug naar 1 oktober 2009. De oproep van Pieter Lakeman bij Goedemorgen Nederland. Op mijn vrije dag zie ik hem een oproep doen tot een “bankrun” van een omvang die we in Nederland niet eerder hadden meegemaakt. Een oproep aan spaarders hun geld weg te halen bij de volgens minister Wouter Bos niet meer te redden DSB-bank.

Ik kan het niet geloven dat de bank die nog maar 4 jaar geleden een bankvergunning kreeg nu al op omvallen staat. De bank met een directeur die 2 jaar ervoor nog werd verkozen tot CEO van het jaar. De bank die oudminister van financiën en huidig informateur Gerrit Zalm twee jaar daarvoor nog als CFO in dienst nam. Bij diezelfde bank probeer ik tevergeefs in te loggen. Urenlang probeer ik door de internetdrukte heen te komen en mijn zuur verdiende centjes veilig te stellen.

Na twee jaar kreeg ik mijn geld terug. Met rente, met dank aan het depositogarantiestelsel en een foutje(!) in de Europese wetgeving. Toch wel fijn dat er een vangnet was om mij schadeloos te stellen.
Bij Bitcoin is er geen vangnet. Geen gecentraliseerde institutie die als je je muntjes kwijtraakt je schade hersteld. Je bent zelf verantwoordelijk voor het bewaren van je coins. En weg is weg. Dat maakt het heel risicovol en daar moeten starters wel degelijk rekening mee houden. Of dit de mensen in Venezuela iets uitmaakt laat zich raden. De hoge inflatie drijft de inwoners van het armste land van Zuid-Amerika richting alternatieven als veilige haven.

Een munt die overal ter wereld op te eisen is via een mobieltje. Een munt die niet bijgedrukt kan worden door het opkopen van staatsleningen maar gelimiteerd is op 21 miljoen munten wereldwijd. Je begrijpt dat ik het hier over de Bitcoin heb. Of de spaarders van de grootbanken in Cyprus die tijdens de financiële crisis van 2012 40 % van hun gespaarde vermogen boven een ton zomaar ineens moesten inleveren. Hadden zij hun vermogen maar gespreid en deels in Bitcoin omgezet. Gewoon voor de zekerheid. Wat zou er gebeurd zijn als alle spaarders van de ABN-AMRO en de ING-bank met een vermogen boven een ton 40% hadden moeten inleveren om de banken te redden? Dat dat niet zonder slag of stoot zou worden geaccepteerd lijkt me logisch.

Waarschijnlijk verwacht je dit soort praktijken niet van je oude vertrouwde bank. Je voelt je toch veilig bij je bank? Je geld is daar toch in goede handen? Of dit terecht is of een gevalletje Stockholmsyndroom zal de toekomst moeten uitwijzen. Dat het Bitcoin-ecosysteem nog een lange weg te gaan heeft om deze gecentraliseerde back-up te realiseren is duidelijk. Er is nog veel onontgonnen gebied. De vraag is ook of dit in alle gevallen wenselijk is. Inmiddels zijn diverse banken geïnteresseerd in Bitcoin en vooral de achterliggende technologie de Blockchain. Overheden zoals Rusland en China zijn bezig hun eigen cryptomunten te ontwerpen richting een cashloze samenleving en hebben een haat-liefde verhouding met de bestaande cryptomunten.

Tot die tijd wed ik op twee paarden en spreid ik mijn kansen. Gewoon omdat het kan.