Ach, ik zing van niets………….

10 februari 2016, door Martin Spee

Met muziek denkpatronen en gedrag beïnvloeden is verbazingwekkend effectief. Hoe dat werkt is mijn verhaal én tweede natuur. Hier een gelukzalig praktijkvoorbeeld. Please, do try this at home!

De mate waarin we regie hebben over ons leven is belachelijk beperkt. Wetenschappers staan in de rij om ons dat in te peperen. We zijn een instrument van ons slimme onbewuste! Niet onze ratio maar chemische stofjes en hormonen maken de dienst uit. De rol van de vrije wil is uitgespeeld. Sla Het  slimme onbewuste van Ap Dijksterhuis er maar op na, of Wij zijn ons brein van Dick Swaab uit 2010.

martin spee spreker

Niet dus! Sinds ik mijn onbewuste brein muzikaal beïnvloed, merk ik dat ik bepaal hoe ik mijn leven beleef. Van een glimlach, zelfs een geveinsde, wordt een mens al gelukkig. * Als een paar minuscule lachspiertjes aanspannen iets met onze stemming doet, kun je nagaan wat het effect is van een welgemeende gezongen lied.

Om mijn ‘try harder driver’ in toom te houden, dat stemmetje in mijn hoofd dat roept dat Goed niet Goed genoeg is, zing ik daarom regelmatig een luchtig lied. Zo’n niets-aan-de-hand-lied waar toch een boodschap in zit. Met  ‘Er staat een paard in de gang’ redt je het dus niet. Tenzij je een oogje hebt op je buurvrouw…. die ook nog eens Jansen heet…..

Nee, voor echt zorgeloze liedjes moet je bij de clowns onder ons zijn. Ik was dan ook niet verrast dat er mij een deuntje van Toon Hermans inviel. Hardop onder de douche rolde het er soepel uit:

Ik zing van de vogels en de vissen, van een jongen en een meisje op een fiets
Ik zing van de bollen in Lisse, ach, ik zing van niets………..
Ik zing van de lucht in de lente, van een meisje in een zonnig zonnebad
Ik zing van rozijnen en krenten, ach, ik zing maar wat…………

Als een ballon, een ballon, een ballonnet een ballonnetje, dat danst in de wind
Aan een draadje naar de zon, gaat zo’n lekker dikke, mooie, rooie luchtballon!!!

 Mijn vrije kind ging lekker los! Melodie en tekst bleven tot mijn genoegen meteen hangen, zaten klem in mijn kop. Ik kon niet meer stoppen en dan heb je er écht wat aan! Mijn hoge meetlat zou mij vandaag geen parten spelen. Zoals altijd……

C’est le TOON qui fait la musique!

 

 

* Folkman, Susan; Nathan, Peter E. (2010), The Oxford Handbook of Stress, Health, and Coping